Nieuws

“Pijnlijk om te zien hoe inzameling voor standbeeld Piet Fransen verloopt” (Opinie)

Zou Piet Fransen zich omdraaien in zijn graf, als hij zou zien hoe moeizaam de inzameling voor zijn standbeeld verloopt? Nee, totaal niet.  Zoals ik de geinige en volkse Piet kende rekende hij nooit ergens op en hoopte evenmin ergens op. Piet was Piet, als geen ander besefte hij dat het leven geen cadeaus bracht. Ik dacht vroeger wel eens dat het volk hoopte op wonderen, terwijl rijken er juist op rekenden. Piet Fransen paste niet in dat plaatje. Hij hoefde ook nooit aan zijn zeurzak geholpen te worden. Zoals Piet worden ze niet meer gemaakt.


Leestijd: 2 minuten

Niettemin, het doet pijn om te zien dat Groningers zo weinig om deze held geven. Piet was een kenner en liefhebber van voetbal én de FC. In een ver verleden toen ik pakweg tien jaar lang de verslaggeving van de FC voor het vermaarde Nieuwsblad van het Noorden mocht doen, maakte ik Piet zo nu en dan mee.

Piet zocht geen journalisten op. Je kwam hem tegen als de FC bijvoorbeeld een speler testte, want dat gebeurde in die tijd regelmatig. Zo was ik bij de testwedstrijd van Gary Brooke (ex-Tottenham, in 1987), die er niets van bakte en Piet Fransen desonanks concludeerde dat het een geweldige speler was. Piet zag de balaannames, herkende zijn schotkracht en overzicht en had door dat al die explosiviteit op een natte kunstgrasmat niet tot glorie kon groeien. Hij had daarvoor geen data nodig.

Piet Fransen kreeg gelijk. Brooke hield bijna in zijn eentje de FC dat jaar in de eredivisie.  Maar Piet liet zich nooit voorstaan op dat gelijk.

Piet was een volksheld. Hij ademde gras en verstond zich met de supporters langs de lijn. Piet kwam ook zelden in bestuurskamers. Daar liepen zijn types niet rond. Het lag bij hem niet zwart-wit, want ook met bestuursleden en sponsors verstond hij zich prima. Maar hij vertoefde liever in een voetbalkantine. Daar was hij op zijn gemak.

En Piet had humor. Een collega-journalist had kinderen bij Lycurgus spelen en één was in de ogen van pa een talentvolle keeper. Toen de collega eens informeerde of Piet de kwaliteiten van zoon kende, was het antwoord: ‘Jawel, dat is toch die jongen met die dure handschoenen?’

Die man verdient een standbeeld, zeker bij een volksclub als FC Groningen. Het doet pijn om te zien dat er na dik drie maanden nog maar 7500 van de benodigde 80.000 euro is ingezameld. Is zó’n grote held alweer vergeten?!

Natuurlijk, ook een marathon begint met een eerste stap. Honderden mensen hebben al kleine bedragen gegeven voor deze held die zich 53 jaar voor de FC heeft ingezet. Het tekent – na zoveel jaren nog – zijn populariteit.

Maar wat ik mis op de donateurslijst zijn ondernemers. Het is geen verwijt want die mensen gaan over hun eigen geld en Piet liep ook niet de deur plat van hun business-units.

Maar het zou toch mooi zijn dat iedereen bij het betreden van de Euroborg bij het zien Piet Fransens beeld even een glimlach op het gezicht krijgt.

Bouke Nielsen

Bouke Nielsen is oud sport- en economie versaggever van het Nieuwsblad van het Noorden en Dagblad van het Noorden. Momenteel werkt hij aan het ontwikkelen van een uniek platform voor vrijetijdsondernemers booordevol informatie over uitgaan en evenementen, Touripedia.

Foto boven: Piet Fransen schudt in 1973 de hand van Go Ahead Eagles-aanvoerder Henk Warnas bij de wedstrijd FC Groningen – Go Ahead Eagels, de laatste competitiewedstrijd in de Eredivisie van Piet Fransen. Foto: Beeldbank Groninger Archieven.

Vervaardiger: Persfotobureau D. van der Veen.