“Op 20 januari, de eerste verjaardag van de tweede inauguratie van Donald Trump, dacht ik na over mijn identiteit. Ik ben een Amerikaan. Ik ben geboren en opgegroeid in North Carolina. En bijna 20 jaar geleden, toen ik werd aangenomen door een krant in onze buurstaat Virginia, werd ik ook een Virginian. Mijn collega’s bij de lokale kranten waar ik werkte leerden me hoe ik een goede journalist kon zijn die om zijn gemeenschap geeft, terwijl ik tegelijkertijd oog houd voor de context van wereldgebeurtenissen en hoe die ons lokaal beïnvloeden.
Bijna 20 jaar later ben ik ook Nederlander. Ik werd in 2017 Europees burger in Nederland. Nadat ik hier in 2011 naartoe verhuisde, kon ik mijn journalistieke carrière voortzetten in Groningen, met name als redacteur van The Northern Times.
Nu voelt het alsof ik uit mijn journalistieke gewoonte ben geduwd om mijn politieke mening voor mezelf te houden, omdat ik zo boos ben en zo bang. Zijn jullie dat niet ook? Het afgelopen jaar ben ik elke ochtend wakker geworden in ongeloof terwijl Trump subsidies voor gezondheidszorg en onderwijs heeft geschrapt, terwijl hij meer geld naar ICE stuurt dan het volledige Nederlandse defensiebudget. Ik was geschokt toen gemaskerde, niet-geïdentificeerde agenten families met toenemend geweld uit elkaar rukten. De dood van minstens 11 mensen in ICE-detentie en de dodelijke beschietingen van demonstranten Renee Good en Alex Pretti in Minneapolis hebben mijn hart gebroken.
Ik heb het gevoel dat het minste wat ik kan doen is zo luid en zo vaak mogelijk zeggen dat wat daar gebeurt niet normaal is. Het is niet democratisch. Het is niet legaal. Het is niet acceptabel. Daarom ben ik nu te bang om terug te gaan naar Amerika. Het voelt net zo sterk als in de periode in Nederland waarin de Nederlandse Joodse bevolking werd gearresteerd en gedeporteerd vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Nu honderden Amerikaanse burgers door immigratieagenten zijn vastgehouden en mensen met een permanente verblijfsstatus doelwit zijn geworden omdat ze zich uitspreken, heb ik niet langer het gevoel dat een Amerikaans paspoort mij kan beschermen.
Maar een Europees paspoort houdt in Amerika ook niemand veilig. Ik heb zoveel verhalen gelezen van Europese burgers die wekenlang werden vastgehouden en geen contact mochten hebben met familie of advocaten, nadat ze op flinterdunne gronden waren gearresteerd en opzettelijk vernederd.
Nog maar vorige maand werd een Nederlandse man die in Amerika was opgegroeid naar Nederland gedeporteerd nadat hij maanden in een ICE-detentiecentrum had gezeten, waar hij gedwongen werd op de vloer te slapen en voedsel kreeg dat half bevroren of over de datum was.
Ik voel me verplicht de relatieve veiligheid die het wonen in het buitenland mij geeft te gebruiken om mij nu uit te spreken. Maar Trumps gedrag maakt dat leven in het buitenland steeds onveiliger. Van Groenland tot Oekraïne tot Iran: zijn grillige karakter maakt het moeilijk om niet het gevoel te krijgen dat hij ons allemaal richting een Derde Wereldoorlog sleept. In januari probeerde Trump (tevergeefs) de EU te chanteren om hem Groenland te geven, door te dreigen met importheffingen als ze een verkenningsmissie – waar ook minstens één Nederlandse soldaat aan deelnam – niet zouden annuleren.
Aan de andere kant van Europa kost Trumps overtuiging dat alles een prijs heeft, elke dag Oekraïense levens. Zijn mening over of Amerika deze democratie moet steunen, die tussen Rusland en Europa in staat, verandert afhankelijk van wie hem het laatst iets aardigs in het oor heeft gefluisterd. Hoewel ik het recht van de Iraanse bevolking om vrij te zijn van een onderdrukkend regime sterk steun, steun ik als principiële pacifist niet dat Amerika en Israël “bombarderen voor vrede” in plaats van een serieuze diplomatieke oplossing te zoeken – vooral omdat Trump de vereiste toestemming van het Congres om de Verenigde Staten in een gewapend conflict te betrekken heeft genegeerd.
Ik kan vanuit het buitenland nog steeds stemmen in Virginia bij federale verkiezingen, en ik neem minstens elke paar weken contact op met mijn senatoren en mijn vertegenwoordiger daar. Ik heb hen geschreven over het stoppen van de gewelddadige en willekeurige ICE-invallen, over pogingen om dubbele nationaliteit af te schaffen en het moeilijker te maken voor Amerikanen in het buitenland – zoals ik – om te stemmen, en over zoveel andere onderwerpen dat ik de tel ben kwijtgeraakt.
Wat heeft dit alles te maken met Groningen, Nederland en Europa? Retoriek die in Amerika begint wordt onvermijdelijk nagepraat door extremistische politieke partijen in Nederland die, als reactie op de oorlog met Iran, bereid zijn de veiligheid van Groningers te riskeren door te pleiten voor het heropenen van de gasvelden. Duizenden Nederlandse burgers zitten nog steeds vast in het Midden-Oosten en proberen terug te keren naar Nederland terwijl raketten en drones over hun hoofden en hun hotels vliegen.
Wanneer Amerika verkouden wordt, niest Europa. De prijs van benzine – en daarmee vliegreizen, boodschappen en vrijwel alle vormen van handel – stijgt nu al sterk door de oorlog met Iran en het sluiten van de Straat van Hormuz. Dat komt bovenop zijn voortdurende pogingen om invoerheffingen op de EU te blijven opleggen.
Onderzoekers aan Nederlandse universiteiten die samenwerken met Amerikaanse academici hebben te maken gekregen met weggevallen financiering voor gezamenlijke studies en zijn begrijpelijkerwijs terughoudend om naar Amerika te reizen, nu verhalen zoals dat van de Franse onderzoeker die aan de grens werd teruggestuurd vanwege vermeende anti-Trump-berichten op zijn telefoon steeds vaker voorkomen.
Nederland heeft, net als Duitsland, geopperd om een vorm van dienstplicht opnieuw in te voeren als reactie op oorlogen waar Trump de EU in meesleept. Premier Rob Jetten heeft openlijk gesproken over de mogelijkheid dat Nederlandse soldaten gewond raken of omkomen in de oorlog met Iran.
Ik wil dat de plekken in Amerika waar ik van hou veilig zijn voor de mensen die ze tot goede plekken maken om vandaan te komen. Ik wil dat kinderen niet bang hoeven te zijn om naar school te gaan omdat gemaskerde agenten hen met chemicaliën kunnen besproeien en hen kunnen laten verdwijnen in een systeem dat erop gericht is hen te laten verdwijnen. En eerlijk gezegd wil ik me ook veilig genoeg voelen om weer naar Amerika te reizen.
Ik wil ook dat Nederland het stabiele, ruimdenkende en welvarende land blijft dat ik als mijn thuis ben gaan zien. Ik wil niet dat het ene paspoort dat ik heb het andere in gevaar brengt.
Ik roep iedereen op – of je nu in Amerika, Nederland of ergens anders bent – om contact op te nemen met je gekozen vertegenwoordigers en hen te laten weten dat de wereld niet achter Trump staat. En in Groningen: stem bij de gemeenteraadsverkiezingen op politieke partijen die zich durven uit te spreken tegenover Amerika en die opkomen voor mensenrechten, verstandig economisch beleid en een duurzame, vreedzame toekomst.”
Opinie door Traci White, commucatieadviseur, fotograaf en oud-redacteur bij The Northern Times
