Een inwoonster van Oostwold heeft het initiatief genomen om dat beeld na afloop van de serie voorstellingen een vaste plek te geven in haar gemeente. Daar moet het dan een plek krijgen bij een nog te bouwen informatiecentrum over de (communistische) geschiedenis van de Graanrepubliek.
Deze keuze heeft tot commotie geleid. Veel mensen vrezen dat het beeld bijdraagt aan verheerlijking van Lenin, in zijn leven verantwoordelijk voor drie tot vijf miljoen doden. Maar volgens initiatiefneemster Henriette Davelaar is dat niet de bedoeling. Volgens haar is plaatsing van het beeld bedoeld ‘’om het gesprek op gang te brengen over de (communistische) geschiedenis van de Graanrepubliek.”
Volgens haar moet het beeld ook herinneren aan de strijd die in de Graanrepubliek gevoerd is voor sociale gelijkheid.
Dat kan zo zijn. Maar toch is het wel heel erg wrang om te constateren dat er in de provincie Groningen serieus nagedacht wordt over het prominent tentoonstellen van een beeld dat in Oekraïne het symbool is van onvrijheid.
In Oekraïne vechten ze een strijd op leven en dood met Rusland waar ze de Leninbeelden en Lenin zelf nog steeds verheerlijken.
In recent door de Russen veroverde Oekraïense steden plaatsten de Russische troepen na de bezetting vrijwel direct de door de Oekraïners weggehaalde standbeelden van Lenin weer terug op hun voetstuk. Lenin is daar voor de Russen letterlijk hét symbool van de overwinning.
Als je dat op je laat inwerken, schuurt het, dat zo’n beeld hier in Groningen prominent kan worden neergezet als herinnering aan vroeger.
Wat in oost Groningen beschouwd wordt als een herinnering aan sociale strijd, is voor mensen in Oost-Europa en Oekraïne juist de verheerlijking van een regime dat hen de vrijheid ontnam.
De vraag is of je hier een symbool kunt neerzetten als curiositeit en om ‘een gesprek op gang te brengen’, terwijl er aan de oostgrens van Europa op dit moment mensen sterven die zich verzetten tegen datzelfde symbool.
Natuurlijk niet.
