Veertien jaar geleden begon Creutzberg in Groningen met een atelier waar oude overhemden werden vermaakt tot boxershorts. Dat gebeurde door vrouwen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Het bleek een gouden greep. Niet zozeer vanwege de boxershorts, maar vooral door de vrouwen die door hun werk bij Vanhulley met veel meer zelfvertrouwen doorstroomden naar een opleiding of een betaalde baan. Het concept Vanhulley was geboren.
De missie is al die jaren onveranderd: vrouwen financieel en sociaal zelfstandiger maken. Tegenwoordig is Vanhulley gevestigd aan de Metaallaan, in Vinkhuizen. Op deze zomerse woensdagochtend zijn er in het atelier zo’n tien vrouwen aan het werk. Ze zijn bezig met het vermaken van oude KNRM-pakken tot tassen of toveren afgedankte stoffen om tot een vlaggenlijn of telefoonhoesje. Tussen het naaien door wordt er gepraat, gelachen en Nederlands geoefend. Op de muur achter de vrouwen hangt een bord met daarop twee Nederlandse woorden: sfeer en ukkepuk, de woorden van de dag. Josien: “Zo leren ze elke dag weer wat nieuws.”
Uniek bedrijf
Dat Vanhulley nog bestaat, was vorig jaar nog allerminst vanzelfsprekend. Josien kreeg het allemaal van dichtbij mee. Ze werkte bij Van Hulley als operationeel manager toen Jolijn haar zoektocht naar een opvolger startte. Ook Josien werd benaderd. “Maar ik twijfelde. Met drie kleine kinderen voelt het als veel verantwoordelijkheid om helemaal alleen te dragen.”
Verschillende overnamekandidaten passeerden vervolgens de revue. Een paar keer leek het te gaan lukken, maar elke keer ketste het op het laatste moment toch af. Josien begreep het vaak wel. “Het is een uniek bedrijf en niet per se de makkelijke weg. Je moet risico durven nemen.”
“Cijfers? Daar ben ik niet mee bezig”
Het einde van Vanhulley leek nabij, totdat Brecht, een vriendin van Josien, terugverhuisde van Amsterdam naar Groningen. Een opmerking van de vriend van Josien bracht de oplossing. Waarom zouden ze het niet samen doen?
“Een droomscenario”, zou Jolijn de overname van Vanhulley door de twee bij haar afscheidsspeech noemen. Josien en Brecht beamen dat. “We vullen elkaar perfect aan. Brecht is superzakelijk en goed met het financiële plaatje. Ze heeft oog voor het aanboren van nieuwe markten en ziet waar de kansen liggen.” Josien daarentegen heeft meer hart voor het sociale ondernemerschap, zo zegt ze zelf. “Ik ben meer bezig met die vrouwen, en met wat voor moois we allemaal nog kunnen maken. Cijfers? Daar ben ik helemaal niet zo mee bezig.”
Het viel de twee afgelopen maanden op hoeveel mensen een ‘Vanhulley -hart’ hebben. “De printer was kapot. Na een oproepje op de socials stonden er in mum van tijd drie nieuwe”, vertelt Josien. Nog zo’n voorbeeld: Mark Vletter van Voys die onverwacht kwam binnenlopen. “Of we interesse hadden in een strategische sessie met hem.”
Zelf broek ophouden
Het leidde tot een duidelijke stip op de horizon. “Een koers. We hebben duidelijk voor ogen waar we heen willen”, zegt Brecht. “We zijn en blijven een sociaal bedrijf, maar er moet wel brood op de plank komen.” Ten onrechte denken mensen vaak dat Vanhulley een stichting is, of subsidie krijgt, maar nee: “We hebben een fijne samenwerking met de gemeente Groningen maar we moeten zelf onze broek ophouden. Als wij geen opdrachten hebben, kunnen we ook geen sociale impact maken en onze vrouwen verder helpen.”
Vanhulley wil zich komende jaren nadrukkelijker richten op de consumentenmarkt, maar ook meer strategische samenwerkingen aangaan met bedrijven en organisaties, zoals de KNRM. Afgeschreven reddingspakken, die niet langer aan de veiligheidseisen voldoen, krijgen in het atelier een tweede leven als sporttas, rugzak of toilettas. “Dit soort partnerships willen we veel vaker doen”, zegt Brecht. “Daar ligt veel potentie.”
De ambities reiken verder. Op termijn dromen de twee van een tweede atelier, zodat meer vrouwen kunnen deelnemen aan het programma. Ook een pop-upwinkel in de binnenstad staat op het verlanglijstje. Een plek waar de producten verkocht worden én waar deelnemers direct werkervaring kunnen opdoen.
Maar voor nu overheerst vooral opluchting. Vanhulley kan verder. En daarmee ook de missie waarmee het bedrijf ooit begon: vrouwen helpen om weer zelfstandig hun plek op de arbeidsmarkt te vinden. “Brecht was echt het puzzelstukje dat nog ontbrak”, zegt Josien.
Brecht en Josien zijn altijd op zoek naar bedrijven of organisaties om mee samen te werken. “Er zijn veel bedrijven die wel impact willen maken, maar niet weten hoe”, zeggen ze. Bij Vanhulley kan dat op verschillende manieren: door het aanleveren van oud textiel bijvoorbeeld, maar ook door een partnership of door het traject van een van de vrouwen te financieren. Wil je meer informatie? Neem dan contact op via [email protected].
Fotografie: Jan Buwalda
