Het eeuwige protest tegen opmerkelijke projecten in Groningen door buurtbewoners en politieke partijen die zich daar blindelings solidair mee verklaren maakt het onmogelijk om in Groningen ooit nog een project van de grond te tillen met de eeuwigheidswaarde, allure en de uitstraling van de Martinitoren.

Hans de Preter

Het besluit van B en W van Groningen om geen spraakmakende architectuur meer mogelijk te maken in de Burchtstraat omdat daardoor het woongenot van een paar studenten en buurtbewoners wordt aangetast, zal ongetwijfeld met gejuich door de fractie van GroenLinks zijn ontvangen. Raadslid Dick Smit liet eerder al weten geen goed woord over te hebben voor het beleid van de gemeente Groningen met betrekking tot Blue Moon, waarbij de arme buurtbewoners het slachtoffer worden van de ‘salamitactiek’van wethouder W. Smink.

Dat gejuich van GroenLinks over een aantasting van Blue Moon schreeuwt toch om een forse kanttekening. Want eigenlijk is het diep treurig dat opnieuw een spraakmakend project in Groningen slachtoffer wordt van de protest-cultuur. Eerder al werd cultuur-minnend Groningen gek gemaakt door de bomenliefhebster mevrouw Kiki die met ellenlange procedures het theaterfestival Noorderzon om zeep trachtte te helpen. En vijf jaar geleden moest het project A star in born worden uitgesteld, eveneens na protesten.

Iedereen in Groningen vindt leuke projecten wel aardig, als het maar niet in de eigen achtertuin plaats vindt, want dat is opeens schadelijk. Op deze redenatie is enkele jaren geleden nog spottend gewezen door Commissaris der Koningin Henk Vonhoff, die dat het NIMBY-effect, noemde: ‘Not In My Backyard’. Pikant werd het wel toen het juist mevrouw Vonhoff was die vervolgens protesteerde tegen de bouw van een parkeergarage onder de Ossenmarkt, vlakbij het huis van de Vonhoffjes.

Blue Moon belooft een spectaculair project te worden. Vooral ook dankzij het feit dat een Japanse toparchitect, Ito, is aangesteld om enkele achteraf-straatjes nieuw leven in te blazen met hedendaagse architectuur. Hoe gunstig dat voor Groningen kan uitpakken bleek vijf jaar geleden al bij A Star is born, waarbij verloederde plekjes door architecten werden geciviliseeerd. Kijk maar eens bij de Reitemakersrijge of de Oosterhaven.

Maar de studentes in de Burchtstraat zagen de komst van de architectuur niet zitten en hadden geen behoefte aan een ‘galmbak’ in hun oude straatje.

Na aanhoudend protest besloot wethouder Smink maar toe te geven, in de wetenschap dat tachtig procent van Blue Moon wel door kan gaan. Dat is misschien strategisch heel uitgekookt van hem. Maar spijtig is het toch dat opnieuw een spraakmakend project wordt aangetast.

In Groningen zal het nooit meer mogelijk worden om een gebouw met de uitstraling en allure van de Martinitoren van de grond te tillen. Zo leidt de protestcultuur tot middelmatigheid, benepenheid en provincialisme. Tot groot genoegen van GroenLinks.