Het was zeer voorspelbaar: het nieuws dat Gedeputeerde Staten van Groningen een grenscorrectie willen met Friesland haalde vorige week alle kranten van Nederland. In het verleden is de grenskwestie met Schiermonnikoog al eerder aangekaart door GS, en telkens leidde dat tot een lawine aan publiciteit.

Hans de Preter

Toen gedeputeerde Henk Bleker (CDA) dan ook liet weten dat de grenskwestie aan de orde zou worden gesteld konden de journalisten bijna al blind een bericht maken. Maar deze keer zat er toch een zeer origineel element in de discussie. Groningen i.c. Henk Bleker stelde tot veler verrassing niet voor om Schiermonnikoog bij Groningen te voegen, maar juist om het zanderige deel van Schier dat inmiddels naar Groningen is toegewandeld, maar bij Friesland te voegen. ‘Uit onderzoek is gebleken dat men op Schiermonnikoog geen zin heeft in een referendum over de vraag of men bij Groningen of Friesland wil horen. Dat betekent dus dat men de zaak bij het oude wil laten. Laten we dan voor het kleine deel van Schier dat bij Groningen hoort ook maar een heldere regeling treffen, en dit deel van het eiland maar bij gewoon Friesland trekken’, aldus Henk Bleker.

Dat was een verassende opmerking. En een die getuigt van politieke moed, want als er een onderwerp is in Groningen dat kan leiden tot politieke harakiri dan is het wel het voorstellen om een deel van Groningen aan Friesland te geven.

En inderdaad: vanmorgen bereikte ons meteen al het bericht dat de VVD in Provinciale Staten het voorstel van Bleken en trawanten maar een beroerd voorstel vindt. Statenlid Mark Boumans (VVD) vindt dat er juist voor geijverd moet worden om het complete eiland Schiermonnikoog maar bij Groningen te voegen. En anders zou er zelfs compensatie moeten komen voor de overdracht van het Groningse stukje zand. ‘De door het college bij monde van gedeputeerde Bleker naar voren gebrachte argumenten voor de wijziging bij Schiermonnikoog kunnen namelijk even goed gebruikt worden voor een anderssoortige grenscorrectie’, zo schrijft Boumans.

En daarmee lijkt de discussie zich toch in de gevreesde emotionele sfeer te gaan begeven. En dat is zeer spijtig. Want weliswaar is het leuke folklore dat Groningers en Friezen elkaar een beetje plagen – wij doen daar soms graag aan mee- in essentie zijn het beide noordelijke provincies die elkaar nodig hebben. De kwestie van de grenscorrectie zou in elk geval zeer nuchter en zakelijk bekeken moeten worden.

Daar komt trouwens een nogal egoïstisch argument van gedeputeerde Bleker bij: wat gebeurt er wanneer er een olietanker aanspoelt op het Groningse deel van Schiermonnikoog? Dan zit men in Eemsmond en in het Groningse provinciehuis met de gebakken peren. Om die ellende te voorkomen is Bleker zo royaal het stuk aan Friesland aan te bieden. Daarmee is het voorstel van Bleker toch een stuk minder royaal dan het aanvankelijk leek.

Wat ons betreft zijn er inde grensdiscussie slechts twee argumenten van belang: wat wil de lokale bevolking? En: wat leidt tot bestuurlijke helderheid. In beide gevallen pleit het antwoord op deze vragen er voor om het stukje Schier maar bij Friesland te voegen, zonder compensatie.

Het is, nogmaals politiek moedig van Bleker dat hij de zaak heeft aangekaart. En politieke moed, waarbij politici hun nek durven uitsteken, juichen we van harte toe. Dat zou voor de Grote Markt in Groningen ook eens wenselijk zijn. Maar dat is weer een andere zaak.