De fractievoorzitter van de PvdA in de gemeenteraad van Delfzijl, Jan Menninga, doet er goed aan de eer aan zichzelf te houden en het raadslidmaatschap in Delfzijl neer te leggen.
Het zou een zeer gepast antwoord zijn op de weinig elegante wijze waarop Annemarie Jorritsma zich tijdens een afscheidsreceptie over het functioneren van Menninga uitliet.

Hans de Preter

Dat de uitlating van Jorritsma niet fraai was geldt niet zozeer de inhoud van haar boodschap als wel het moment waarop ze haar opinie ventileerde. Ze deed dat tijdens een afscheidsreceptie, tijdens een bijeenkomst dus waarop de door haar bekritiseerde Menninga zich niet kon verweren. Dergelijke bijeenkomsten zijn er niet om de vloer met politieke opponenten aan te vegen. Iemand tijdens een staande receptie de mantel uitvegen is grof en onbehoorlijk.

Maar iets anders is of Jorritsma inhoudelijk gezien gelijk had. Hoe men ook tegen Menninga aankijkt – hij wordt door veel van zijn kiezers op handen gedragen – feit is dat hij de afgelopen ruim tien jaar zeer prominent aanwezig is geweest in politiek Delfzijl. En wanneer het de bedoeling is dat er in de gemeentepolitiek van Delfzijl een frisse start moet komen, waarom zou een van de hoofdrolspelers van veel van de crises van de afgelopen jaren dan gewoon als fractievoorzitter blijven zitten?

Nu zal Menninga daar wellicht geen boodschap aan hebben: hij is eerder al teruggetreden als wethouder en kreeg bij de laatste verkiezingen veel voorkeurstemmen. Maar waar Menninga wel een boodschap aan zou moeten hebben is het feit dat zijn integriteit door Jorritsma ter discussie is gesteld. Het moet hem bovendien ook zijn opgevallen zijn dat niemand het na afloop van de speech van Jorritsma voor hem heeft opgenomen.

Nu Jorritsma hem er van heeft beschuldigd onverantwoordelijk te hebben gehandeld door, volgens NRC Handelsblad, afspraken te hebben geschonden over het niet naar buiten treden over een integriteitsrapport van KEMA, zou Menninga op de eerste plaats die beschuldigingen moeten weerleggen. Als hem dat niet lukt, en de verdenking op hem blijft hangen dat hij afspraken niet is nagekomen, blijft hij aangeschoten wild en is hij als fractievoorzitter niet meer geloofwaardig.

Maar zelfs in het geval dat niemand kan aantonen dat het Menninga is geweest die afspraken heeft geschonden, zou de PvdA fractievoorzitter de eer aan zichzelf moeten houden. Want nu hij publiekelijk zo zeer is geschoffeerd en niemand het voor hem heeft opgenomen, zou hij moeten inzien dat hij alom wordt beschouwd als de laatste representant van een verleden waar Delfzijl graag afstand van neemt. En ook afstand van moet nemen. Of Menninga het er zelf mee eens is of niet: feit is dat hij nu en in de toekomst zal worden gezien als de man die betrokken was bij de politieke crises in zijn gemeente. Het zou Menninga sieren wanneer hij over zijn eigen schaduw heen stapte door weg te gaan. Daarmee zou pas echt de weg vrij komen voor een nieuwe en hopelijk zeer ambitieuze generatie politici die er voor moet zorgen dat de unieke kans wordt gegrepen om Delfzijl eindelijk die schitterende havenstad van Groningen te laten worden die het in potentie al decennia is.