Hans de Preter

Het is nu bijna anderhalf jaar geleden dat in Groningen een links college werd gevormd bestaande uit wethouders van PvdA, GroenLinks en SP. Dat nieuwe college zou het meest linkse college van Groningen worden sinds begin jaren zeventig, toen de stad werd bestuurd door een college met daarin spraakmakende jonge blaagjes als ene Jaques Wallage en ene Max van den Berg.

Van het college dat momenteel Groningen bestuurt kan niemand beweren dat het roekeloze jongelingen zijn die doldrieste initiatieven nemen. Dat ze de verhouding met ondernemers bederven. Dat ze radicale maatregelen nemen weliswaar gesteund door een meerderheid, maar met voorbijgaan aan een grote minderheid. Niets van dat alles. Het huidige college van B en W van Groningen bestuurt Groningen op voortvarende wijze. Op het gebied van de woningbouw komt er wat meer productie. De uitkeringen worden bijtijds verstrekt. Het vuilnis wordt opgehaald en de Groninger politie en brandweer doen het voortreffelijk. Ook zijn er geen machtsconflicten aan de top.

Toch is er een beetje een onbehaaglijk gevoel ten aanzien van het huidige college. Als er vanuit het Stadhuis al eens een opmerkelijk initiatief te melden valt, dan is dat vaak SP wethouder Peter Verschuren die gedaan heeft gekregen dat Groningen een petitie ondertekent. Belangrijk, zeker. Of een initiatief van GroenLinks wethouder Karin Dekker om de fietsbanden harder op te pompen, zodat men sneller thuis komt. Of een initiatief van wethouder Frank de Vries dat er voor zorgt dat geplande woningbouw een dag eerder klaar is.

Dergelijke initiatieven drijven de leden van de oppositie in Groningen – CDA en VVD – bijna tot wanhoop. Daar wil men graag laten zien dat het jonge christendemocratische c.q. liberale jonge talent weer uit Groningen komt en zou men dus graag iets hebben om tegenaan te schoppen. Want wie kan er nu op tegen zijn dat woningbouw iets eerder gereed is? Of dat uitkeringen iets sneller worden uitbetaald dan vroeger? Als het linkse college zo doorgaat hebben VVD en CDA geen gelegenheid om nieuwe oppositieleiders van het kaliber Johan Remkes of Jan Kamminga naar voren te schuiven. Want met nuances red je het als beetje oppositieleider niet.

Kortom: het linkse college van Groningen is lang niet zo schadelijk voor Groningen als critici ooit vreesden. Maar anderzijds: spraakmakende initiatieven vanuit Groningen vallen er ook niet zo veel te melden. Ja, zeker: Groningen wil de meest duurzame stad van Nederland worden in 2024. Een prima streven, maar we zijn het nog lang niet. GroenLinks wethouder Karin Dekker zal met nog wat meer concrete voorstellen moeten komen om Groningen voorop te laten lopen op het gebied van de duurzaamheid. Voorlopig heeft ze alleen nog rode lopers laten leggen om fietsen te parkeren naast winkels op de Grote Markt, en daarmee redt Groningen het net niet in 2024, zo gokken we.

Wethouder Frank de Vries van ruimtelijke ordening mag na anderhalf jaar nu wel eens wat meer laten zien om zijn voorgangers Ypke Gietema en Willem Smink te doen vergeten. Spectaculaire architectuur mag geen doel op zichzelf worden voor Groningen, akkoord, maar momenteel is er geen enkele discussie over geen enkel bouwproject in Groningen, en dat is wel weer het andere uiterste.

Laten we het er op houden dat het linkse college in Groningen zich moest inwerken in Groningen en dat men de tijd moest nemen om dossiers in te lezen. Maar die tijd is langzamerhand voorbij.

Groningen heeft zich als stad de afgelopen decennia kunnen ontwikkelen in “splendid isolation”, door voortdurend opmerkelijke, aandachttrekkende plannen te presenteren. Dat heeft niets te maken met linkse colleges of rechtse colleges, maar vooral met elan, hartstocht en fantasie. Dat is wat Groningen tot zo’n bijzondere stad heeft gemaakt, de laatste veertig jaar. En die lijn, die zouden we hier vooral vast moeten zien te houden.