Stad en provincie Groningen stormen vol ambitie het jaar 2005 in. Gedrevenheid en dadendrang kunnen de bestuurders in het Stadhuis en aan het Martinikerkhof niet ontzegd worden. Want ga maar na: in oost-Groningen wordt het grootste arsenaal landbouwgrond uit de geschiedenis gestaag omgezet in een Blauwe Stad. En aan de oostkant van de stad Groningen lijkt het er op dat er een tweede Paterswoldse Meer zal worden aangelegd, waar omheen over twee decennia 25.000 mensen komen te wonen.
Over dit laatste project, Meerstad, is afgelopen maand op de valreep nog overeenstemming gekomen. Althans, honderd procent zeker dat het doorgaat is het allemaal nog steeds niet, maar de bank Nederlandse gemeenten is in principe bereid het grootste deel van een benodigde lening van 300 miljoen euro te verstrekken. En daarmee lijkt de aanleg van een tweede ‘blauw stad aan het water’ in de provincie Groningen een haalbaar project te zijn geworden.
Op het terrein van de vroegere Hunzecentrale aan de oostrand van Groningen staat het nieuwe stadion van FC Groningen inmiddels in de steigers. Wie er langs rijdt kan zelf constateren hoe belangrijk de bouw van dit project is voor Groningen. Niet alleen vanwege de uitstraling van dit onder architectuur gebouwde stadion. En ook niet alleen vanwege het prestige voor de stad. Maar ook vanwege alle andere voorzieningen die er rond het stadion in het Europapark gebouwd zullen worden.
Deze maand, januari, wordt ook de maand dat de Groningse gemeenteraad moet beslissen of de plannen voor een nieuwe oostzijde van de Grote Markt verder kunnen worden ontwikkeld. Ook hier gaat het om een mega-project dat een investering vergt van tussen de dertig en vijftig miljoen euro, en dat onder meer opnieuw voorziet in een architectonisch hoogstandje.
Voor de magneetlijn of de zweeftrein ziet het er allemaal aanzienlijk somberder uit. Dat is mede te danken aan het feit dat de Tweede Kamer zat te slapen bij de ontwikkeling van de Betuwelijn. De kamerleden zijn nu kopschuw geworden voor elk project dat zich als een tweede Betuwelijn zou kunnen ontwikkelen. En ook wel enigszins begrijpelijk. Daarom is het nu zaak dat de Groningse bestuurders aantonen dat de Zuiderzeelijn geen tweede Betuwelijn hoeft te worden. Vooral niet omdat het gaat om een door een conglomeraat van bedrijven te financieren project, ook gedragen door bestuurders in Hamburg en Berlijn.
Kortom: uitdaging genoeg in 2005. Nu zullen er ongetwijfeld mensen zijn die zich afvragen of dat nu allemaal wel nodig is, en of Groningen eigenlijk niet al mooi genoeg is. Voor die gedachte valt natuurlijk ook best wat te zeggen: Groningen is inderdaad best al fraai. Eigenlijk is er ook slechts één argument dat werkelijk telt als argument voor alle bouwactiviteiten. En dat is het trieste feit dat de werkloosheid in Groningen rond de 14 procent schommelt. Dat is een gigantisch hoog percentage, een percentage waar je tegenstanders van alle belangrijke projecten in Groningen nooit iets over hoort zeggen. En een gemeente- en provinciaal bestuur dat niet alles op haren en snaren zou zetten om dat werkloosheidspercentage naar beneden te krijgen, zou geen knip voor de neus waard zijn. Hoge ambitie in een perifeer gelegen regio als Groningen, daar begint alles mee voor een antwoord op de enorme werkloosheid. We zullen de dames en heren bestuurders daarom komend jaar nauwlettend volgen en bekijken of ze de door henzelf uitgezette en voor Groningen zo belangrijke koers ook komend jaar wel enthousiast en gedreven genoeg zullen blijven volgen.
Hans de Preter
