Met het vertrek van Henk Pijlman (45) verliest Groningen een van de meest succesvolle politici van de laatste jaren. Daarbij definiëren we succes dan als het bereiken van politieke doelstellingen voor de politieke partij en voor de politieke ideeën waar iemand voor staat.

Hans de Preter

Want het rijtje van wensen die Pijlman voor D66 in vervulling zag gaan is indrukwekkend. Zo zorgde hij voor vernieuwing van het onderwijs door de invoering van de Vensterschool. Ook zorgde hij er voor dat het referendum in Groningen werd ingevoerd en heeft hij er toe bijgedragen dat het Groninger Museum werd gebouwd en dat FC Groningen hoogstwaarschijnlijk een fonkelnieuw stadion krijgt.

Pijlman heeft dus veel zaken voor zijn partij kunnen realiseren. Maar in één zaak heeft hij nog weinig verandering kunnen brengen, en wel een zaak die nauw samenhangt met wat D66 vaak ziet als haar eigen bestaansgrond: namelijk het verminderen van de kloof tussen burger en politiek.

Zo liet Pijlman in oktober 1992 in een interview in het Nieuwsblad van het Noorden weten dat het feit dat de helft van de bevolking het bestuur de rug heeft toegekeerd hem ernstig verontrust. Daar verandering in te brengen was een van zijn belangrijkste drijfveren.

Wanneer we nu naar de opkomstcijfers kijken bij de verkiezingen en naar bijeenkomsten met politieke debatten, dan is er in tien jaar tijd vrijwel niets veranderd. De belangstelling voor verkiezingen blijft matig, het politieke debat leeft nauwelijks en de gemeente ziet het steeds meer als haar taak dat debat dan zelf maar te organiseren.

Kunnen we Pijlman nu aanrekenen dat hij een van zijn belangrijkste politieke doelen niet heeft bereikt? Nee, natuurlijk niet: zo groot kan de invloed van een wethouder uiteraard nooit zijn. Je kunt met Pijlman wel een discussie aangaan over de vraag of er eigenlijk wel een kloof bestaat tussen burger en politiek. In de Nederlandse welvaartsstaat vinden burgers het wel best: ze kiezen bestuurders en die moeten namens hen maar zorgen dat de zaak draaiende blijft. En iemand als Pijlman heeft de zaak inderdaad ook behoorlijk goed draaiende weten te houden

Een grote verdienste van Pijlman is geweest dat hij, hoewel je kunt twisten over zijn ideeën, wel zijn uiterste best heeft gedaan om die gedachten uitgevoerd te krijgen. Pijlman bekende kleur, en dat is in elk geval een levensvoorwaarde voor de democratie. Want meer nog dan van referenda zou de belangstelling van politiek wel eens af kunnen hangen van het feit dat politici met elkaar van mening verschillen. Er moet iets te kiezen blijven. In die zin heeft Pijlman zijn steentje meer dan bijgedragen aan de verlevendiging van de Groningse stadspolitiek.