De meest indrukwekkende gedeputeerde van de provincie Groningen aller tijden was ze niet, Mirjam de Meijer. De deze week volkomen onverwacht opgestapte gedeputeerde van onder meer cultuur heeft zich in tien jaar tijd niet ontpopt tot een tweede, maar dan provinciale Ypke Gietema, de ex-wethouder van de stad Groningen die al zijn ambtenaren en zijn omgeving wist te inspireren en zich bijna letterlijk dood vocht voor de komst ‘zijn’ Groninger Museum.

Hans de Preter

Nee, in vergelijking tot deze Groningse flamboyante oud-wethouder was De Meijer een brave, bijna ambtelijke en ondanks haar fraaie hoeden wat saaie gedeputeerde van cultuur. Maar toch, onverdienstelijk is ze zeker niet geweest. Volgens de directeur van het Groninger Museum Kees van Twist was het mede aan de steun van De Meijer te danken dat het Groninger Museum er momenteel gezonder voor staat dan in vele jaren het geval is geweest. En ook was ze deze zomer nauw betrokken bij de manifestatie Via Dorkwerd, een opmerkelijk project dat echter niet het succes oogstte wat er van werd verwacht.

Voor de buitenwacht kwam het vertrek van De Meijer als een volstrekte verrassing. Maar inmiddels is wel duidelijk geworden dat dat vertrek niet alleen moet zijn veroorzaakt door de kritiek die ze kreeg van PvdA fractievoorzitter Hans Gerritsen, die inmiddels als haar opvolger is voorgedragen. De kritiek van Gerritsen - namelijk dat Mirjam de Meijer de indruk wekte met nog twee jaar voor de boeg nu al aan het afbouwen te zijn, en dat het daar nog veel te vroeg voor was en dat ze daarom maar weer aan de slag moest - was eigenlijk helemaal niet zo scherp. Politici in Nederland die de mond vol hebben van dualisme en die beweren dat het goed is dat er kritiek komt vanuit parlement of Staten, moeten niet kleinzielig reageren wanneer er inderdaad kritiek komt.

Nee, de kritiek van Gerritsen was voor De Meijer het slotakkoord in een concert dat eigenlijk al tijden uitblonk door valse melodieën. Want Mirjam de Meijer voelde zich twee jaar geleden al te kort gedaan toen zij haar portefeuille kreeg aangeboden. In haar eigen ogen was die beslist niet zwaar genoeg voor iemand met haar ervaring en was het voor haar een kwestie van slikken of stikken geweest om die portefeuille te nemen. Ze voelde zich daardoor van meet af aan ondergewaardeerd door haar eigen PvdA-collega’s.

Daar komt bij dat ze ook het gevoel had dat ze in een wereld werkte waar het macho-gedrag weer helemaal ín was. Ze stelde weliswaar dat die opmerking over macho-gedrag beslist niet op haar directe collega-gedeputeerden sloeg, maar haar hartekreet geeft wel aan dat het de spontane De Meijer nogal wat energie kostte zich te handhaven. Eigenlijk zijn we benieuwd hoe de wel zeer succesvolle andere vrouwelijke PvdA-gedeputeerde Rita Janssen, die zich als een stille kracht al jaren uitstekend weet te redden in de Groningse politiek, over die nieuwe macho-mode denkt.

Ook een andere, terloops gemaakte, opmerking van haar opvolger Hans Gerritsen is veelzeggend. Die liet zich in een onbewaakt moment tijdens een interview met Radio Noord ontvallen dat zijn kritiek slechts de druppel was die de emmer had doen overlopen. Desgevraagd wilde Gerritsen niet aangeven wat hij daarmee had bedoeld, het was een interne kwestie die hij met de fractie had besproken. Maar er blijkt duidelijk uit dat het niet boterde tussen de PvdA-fractie en Mirjam de Meijer.

Hoe het ook zij: één ding is wel duidelijk geworden. De manier waarop de PvdA met haar eigen gedeputeerde is omgesprongen, deugt niet. Want wanneer het inderdaad zo is dat De Meijer een kleine portefeuille kreeg aangeboden omdat de PvdA haar kennelijk niet sterk genoeg vond, waarom heeft die partij haar dan eigenlijk kandidaat gesteld? Het is van tweeën een: of men stelt iemand kandidaat als gedeputeerde en geeft hem of haar het gevoel dat die serieus wordt gesteund. Of anders stelt men zo iemand beter niet kandidaat.

Volgens PvdA lijsttrekker Marc Calon is het beslist onjuist dat de PvdA Mirjam de Meijer een uitgeklede portefeuille in de maag heeft gesplist. Maar dan is het toch wel opmerkelijk dat deze anders zo heldere Calon er niet in is geslaagd om deze frustratie bij De Meijer op te merken en weg te werken.

Mirjam de Meijer heeft deze week geen sterke indruk gemaakt door op te stappen na kritiek die beslist niet zo mals was als zij het deed voorkomen. Maar haar vertrek toont ook aan dat de Groningse PvdA Mirjam de Meijer niet met volle overtuiging heeft gesteund en ondersteund. Misschien heeft de PvdA ook liever een straatvechter of althans een berekenend politicus dan een hartelijke dame om op te komen voor de belangen van de provincie. Dat zou ook best redelijk zijn voor een politieke partij, die uiteindelijk wordt afgerekend op de effectiviteit van haar bestuurders, en niet op hun innemendheid. Maar het was wel zo eerlijk geweest om Mirjam de Meijer dat twee jaar geleden ook even duidelijk te zeggen.