De fractie van de Partij van de Arbeid in Groningen heeft een nieuwe, vrouwelijke fractievoorzitter. Dat is de 47-jarige Marjo van Dijken die het roer in handen neemt nu Annemarie Timmerman uit zichzelf is teruggetreden. Timmerman heeft aangegeven terug te willen treden omdat ze meer tijd wil besteden aan het bevorderen van ‘politieke vernieuwing’.
Dat woord ‘politieke vernieuwing’ is wel heel erg in de mode, de laatste tijd. Het lijkt er op alsof die politieke vernieuwing nodig is om een vermeende kloof tussen burger en politiek te overbruggen.

Maar de vraag is of het wel noodzakelijk is om uitvoerig onderzoek te doen naar ‘politieke vernieuwing’. Meer belangstelling onder burgers voor politiek zou wel eens sneller bereikt worden met de komst van kleurrijke politici die precies zeggen waar het op staat en die goed van de tongriem zijn gesneden. En die duidelijke keuzes maken, war ze vervolgens voor staan. Wat dat betreft is het Nederlandse poldermoldel ook dodelijk voor de belangstelling onder burgers voor de politiek.

Met alle respect voor de zeer grote inzet en loyaliteit van Timmerman: maar talent om haar standpunt met verve voor het voetlicht te brengen, dat ontbreekt bij haar een beetje aan. Timmerman heeft wel zeer veel gedaan voor de Groningse PvdA, en als het nodig was stond ze absoluut haar mannetje. Bijvoorbeeld tegenover burgemeester Wallage, nadat hij een uitglijer had gemaakt in de kwestie van de asielzoekers. Maar Timmerman is toch niet iemand die een debat volledig naar haar hand weet te zetten en een duidelijk stempel drukte op debatten, zoals ooit Gietema, Wallage of Meis dat konden. Dat is niets ten nadele van haar betrokkenheid en inzet, maar ze is nu eenmaal niet iemand die nadrukkelijk op de voorgrond treedt.

En dat is voor een fractievoorzitter of leider van een politieke partij toch wel bitter noodzakelijk. Dat constateerde begin vorige eeuw ook al de socioloog Max Weber, die stelde dat politici met een groot charisma voldoende macht kunnen verwerven, ook om het ambtelijk apparaat voldoende te kunnen sturen. Tijdens de afgelopen debatten over de Grote Markt is nog eens gebleken hoe belangrijk het is dat politici een zeker retorisch talent hebben. Wethouder Willem Smink heeft die gave meer, maar ook hij stond tijdens het Grote Markt-debat aanvankelijk te weinig op de zeepkist.

Eén van de belangrijkste lessen van het referendum zou wel eens kunnen zijn dat politici veel meer dan vroeger de kwaliteit moeten hebben om hun beleid op de zeepkist, en zeker voor de televisie, met verve te verdedigen. Bij GroenLinks bleek Karin Dekker bijvoorbeeld daartoe behoorlijk in staat, en ook bij het Comité Geen Gat In de Grote Markt konden ze hun woordje uitstekend doen.

Wat dat betreft lijkt Marjo van Dijken aanzienlijk meer kwaliteiten in huis te hebben dan haar voorgangster. Alleen heeft Van Dijken tot nu toe steeds vanuit de tweede lijn kunnen opereren, waardoor ze wat meer in staat was om in de Gemeenteraad de lolbroek uit te hangen. De tijd van vrijblijvendheid is voor haar nu echter voorbij. Van Dijken zal haar verbale gaven nu niet meer alleen kunnen gebruiken voor grappen en spitsvondigheden. Dan wordt het snel weer wat boeiender, in de Groningse gemeenteraad.