‘Wij gaan andere politiek bedrijven. Politiek die u wel aanspreekt’. Dat is een van de onderdelen van het programma van de Stadspartij Groningen voor de gemeenteraadsperiode 2002- 2006. Deze partij, werd vier jaar geleden opgericht in een periode dat op landelijk niveau Pim Fortuyn grote electorale aanhang wist te verwerven, onder meer door zich af te zetten tegen het ‘regentendom ‘ in de gevestigde politieke partijen die het land niet in volledige openbaarheid zou besturen maar daarvoor de stille beslotenheid van de achterkamertjes verkoos. In Groningen was er weinig belangstelling voor de oprichting van een partij met Fortuyniaanse uitgangspunten, en vandaar dat het niet kwam tot de oprichting van een Groningen pendant van Leefbaar Rotterdam. Maar wel kwam er de Stadspartij, die mede dankzij de inzet van oud-buurtactiviste Fleur Woudstra maar liefst drie raadszetels wist te verwerven. En voor Groningse verhoudingen was dat een kleine revolutie, omdat immers ongeveer sinds de prehistorie de stad is bestuurd door PvdA, VVD, D66, GroenLinks en de Christendemocraten.

Hans de Preter

Een van de redenen dat de Stadspartij het bij de Groningse raadsverkiezingen goed wist te doen was dat men zich toch enigszins vergelijkbaar met Pim Fortuyn afzette tegen de gevestigde partijen. Niet met een programma gericht tegen een ‘’te liberaal’’ vreemdelingenbeleid, maar wel door te tamboureren op wantrouwen tegen de gevestigde partijen. Een van de programma-onderdelen van de Stadspartij is dan ook dan deze partij ‘’andere politiek’’ zou gaan bedrijven.

Welnu: voorzover dat inhoudt dat men ook op een andere wijze politiek wil bedrijven, dus met vermijden van de achterkamertjes, is die partij daarin niet geslaagd. Vorige week werd namelijk bekend dat de Stadspartij voor de verkiezingen van 2006 een nieuwe lijsttrekker wenst. En dat is niet Fleur Woudstra, maar tweede man Geert Spieker. Woudstra zelf kreeg op haar vakantieadres in Zwitserland een telefoontje vlak voordat dit besluit wereldkundig werd gemaakt en Geert Spieker laat zich inmiddels al interviewen als zijnde de nieuwe lijsttrekker voor de komende verkiezingen van de stadspartij. Hij heeft laten weten dat hij wel lijstrekker wil worden, maar geen fractievoorzitter. En het wethouderschap, dat wijst hij van te voren ook niet van de hand.

Daar is allemaal niets mist mee. Behalve dan dat de leden van de Stadspartij zich over dit Koninginne-drama niet hebben kunnen uitspreken. De zaak is kennelijk geregeld tussen het partijbestuur en de nieuwe lijsttrekker Geert Spieker. Welnu: wanneer het kiezen van een lijsttrekker zou geschieden door PvdA, VVD of welke andere gevestigde partij, dan zou het land te klein zijn, en dan zou ongetwijfeld ook de Stadspartij fel hebben gefulmineerd tegen ‘achterkamertjespolitiek’.

Overigens: de keuze van Geert Spieker zou best wel eens een hele verstandige kunnen zijn. Spieker heeft namelijk datgene wat Fleur Woudstra niet heeft: charisma. Bovendien is hij zeer bevlogen bezig met de stadspolitiek en zijn werk als gemeenteraadslid. Zijn komst heeft gezorgd voor meer kleur in de gemeenteraadspolitiek. Dus in die zin valt de voorkeur van het bestuur best te begrijpen. Alleen is Geert Spieker toch wat onduidelijk over zijn politieke visie. Hij kiest namelijk een nogal gemakkelijke weg: hij wil zowel links als rechts tegelijk zijn. Het ei van Columbus! Links in de zin dat hij het wil opnemen voor de oude wijken, rechts in de zin dat hij het ondernemersklimaat wil verbeteren. Maar in de praktijk zou dat nog wel eens knap lastig kunnen worden.

Het belangrijkste punt van kritiek op het bestuur van de Stadsparrij is dat er sprake is geweest van een soort achterkamertjespolitiek. En zelfs dat is nog wel te begrijpen. Want achterkamertjespolitiek valt – in tegenstelling tot wat Pim Fortuyn en alle Leefbaarheidspartijen steeds hebben beweerd – nu eenmaal niet altijd te vermijden. De Stadspartij kan het zich nu niet meer permitteren om te doen alsof ze op een compleet andere manier politiek zal gaan bedrijven. Wat dat betreft is men daar de afgelopen week aardig door de mand gevallen.