Het project De Blauwe Stad is dan eindelijk uit de startblokken. Minister Dekker heeft woensdag 14 januari officieel de kraan aangezet, waardoor het land langzaam maar zeker onder water kan lopen. Met dit project, dat het aanzien van oost-Groningen en daarmee van de gehele provincie aanzienlijk zou kunnen verbeteren maar waarvan het gunstige eindresultaat toch nog allerminst vast staat, heeft Groningen er opnieuw een ambitieus project bij.

Het valt te hopen dat de gok positief uitpakt voor de provincie. Maar vast staat wel dat wanneer er in Groningen nooit mensen zouden zijn geweest met creatieve invallen en politici die bereid zijn hun nek uit te steken voor een inderdaad gewaagd project, we hier nog steeds met de turfschuit zouden reizen.

De Blauwe Stad betreft het meest ambitieuze woningbouwproject van de laatste decennia in de provincie Groningen. Eindeloze weilanden, akkers en bossen nabij Winschoten worden veranderd in een meer, dat als entourage moet dienen voor meer dan 1400 aantrekkelijke dure koopwoningen.

De ‘Blauwe Stad’ moet zorgen voor de komst van midden- en hogere inkomensgroepen naar oost-Groningen.

De verwachting van initiatiefnemers en overheden is dat de facelift leidt tot een enorme economische impuls voor de zwakke regio. Nooit eerder in de Nederlandse geschiedenis is zo’n groot stuk landbouwgrond permanent onder water gezet.

Het meer, dat in 2005 gegraven moet zijn, gaat een oppervlakte van 8 vierkante kilometer beslaan.


Het plan voor de Blauwe Stad werd ooit bedacht door een oost-Groningse architect. Maar diens luchtballonnetje werd energiek opgepakt door de vroegere PvdA-gedeputeerde Gerard Beukema, zelf afkomstig uit Winschoten. Sindsdien heeft de provincie Groningen krachtig geijverd voor de aanleg van de Blauwe Stad. Niet zozeer om er dure villa's te realiseren, of oost-Groningen te veranderen in een klein stukje Friesland. Maar vooral in de hoop de economische structuur van oost-Groningen te versterken, ook door een minder eenzijdig samengestelde bevolkingsopbouw.


De komende jaren zullen uitwijzen of dit gewaagde initiatief inderdaad het beoogde effect heeft. Eén ding is zeker: voor de realisatie moest eerst een stevige dosis argwaan bij de bevolking worden overwonnen. Wanneer over het project een referendum zou zijn gehouden, zou het er ongetwijfeld niet zijn gekomen. Net zo min als in de stad Groningen het Groninger Museum een referendum overleefd zou hebben, overigens. Maar de Blauwe Stad komt er nu toch, en, zoals het Dagblad van het Noorden op de dag van de start van het project schreef, lijken argwaan en antipathie bij de bevolking nu al langzaam te veranderen in een zekere trots.


Pikant is trouwens dat enkele tegenstanders op de dag van de opening het vooroordeel van achterlijkheid van oost-Groningen voor heel televisiekijkend Nederland onbedoeld nog eens bevestigden.
Uiteraard is het ieders goed recht om de argumenten die pleiten tegen het plan nog eens onder de aandacht te brengen. En er zijn inderdaad zeer zwaarwegende argumenten tegen het project aan te voeren. Maar bij het afwegen van de voor- en nadelen is de keuze gevallen op de aanleg van de Blauwe Stad. Het vooroordeel-bevestigende van de demonstranten was echter dat ze bij hun protest rode vlaggen meenamen met de beeltenis van Lenin. Daarmee diskwalificeerden ze zichzelf in één klap als serieus te nemen opposanten. Want men kan het af doen als een grappige oost-Groningse folklore, een restje nostalgie, maar het is toch tamelijk sneu wanneer in deze tijden, waarin archieven in Moskou voor een deel zijn geopend, er nog mensen zijn die met een vlag van Lenin durven lopen. Waarom dan niet ook een vlag van Stalin?
Dat enkele Groningers nu nog met dergelijke vlaggen lopen te wapperen werkte onbedoeld en impliciet als een argument om maar zo snel mogelijk met de modernisering van het gebied via het project van de Blauwe Stad te gaan beginnen.